Over bijen en de lente – kinderyoga met een prentenboek

Afgelopen week stonden de lessen in het teken van het boek ‘Het bezige BIJTJE’ va Britta Teckentrup van Veldman Uitgevers. Met alle kinderen, tussen 2 en 10 jaar, las ik dit boek en deden we yogaoefeningen die hiermee te maken hadden.

De peuters van het kinderdagverblijf zoemden als een bijtje, deden de zonnegroet, gaven stuifmeel door (een gele ballon) met hun voeten, stonden als een treurwilg (vooroverbuiging) én een stevige boom en tenslotte tekende ik stippen op hun rug – net als het lieveheersbeestje die op elke bladzijde van het boek staat.

De kinderen in de les bij Yoga Point Leidsche Rijn en Vrije School Leidsche Rijn roken aan bloemen. Op de foto’s zie je ze ruiken aan echte bloemen, waardoor hun neus ook nog eens onder het stuifmeel zat en je ziet ze de ademhalingsoefening ‘bijtje’ (drie keer kort in, één keer uit door de neus) boven een papieren bloem doen. Ook deden ze de concentratieoefening ‘bloem’ met hun handen. Je maakt vuisten en opent dan heel langzaam je handen, terwijl je ernaar kijkt. En bij de Vrije School deden we ook nog een sensatie-oefening: de kinderen moesten hun ogen dichtdoen en kregen van mij een steen. Die moesten ze goed voelen en dan beschrijven. Volgende stap is dat ze vervolgens hun steen in een mandje met stenen terug kunnen vinden, op basis van wat ze gevoeld hebben. Nadat we de boom samen hadden geoefend, deden we ook ‘de danser’; bijen vertellen elkaar door middel van een dansje waar ze stuifmeel hebben gevonden 🙂 Vaak sluit ik de les af met een creatieve opdracht. Nu mochten ze met gele potloden en krijtjes een tekening maken. Bzzz…..

Wil je ook tips hoe je kinderyoga aan een prentenboek kunt koppelen? Kijk dan elke vrijdag op mijn Facebook voor de Voorlees Vrijdag.

* Op de foto’s zie je niet veel gezichten, dit is omdat ouders aangegeven hebben hun kind niet online terug te willen vinden *

Blotevoetenpad

Afgelopen zomer ben ik een weekend weg geweest. Tot zover niet bijzonder. Ik ging in mijn eentje. En dat was absoluut bijzonder. Een nieuwe ervaring, van te voren zeker spannend, maar wat was het fijn! Ik besloot naar Deventer te gaan, iets wat m’n intuïtie me ingaf. Het bleek een stad met warme mensen, goede kringloopwinkels, eetplekjes voor mensen die in hun eentje zijn (of zijn die overal, moet je het alleen zo kunnen bekijken?) en prachtige natuur.

Op een OV-fiets, met de zon op mijn gezicht en blote voeten op de pedalen, fietste ik richting Hof van Twello waar je een blotevoetenpad kan lopen.

Ik kwam mezelf tegen; keerde halverwege het moeras tóch om, want toch echt te diep. De kiezels masseerden mijn voetzolen, ik tuurde over weilanden en vroeg me af hoeveel bloedzuigers er in de plassen zouden zitten. Als je alleen bent, heb je meer ruimte om alles te observeren. Om je heen en in jezelf. In stilte. Wat een sensaties!

Mijn hart maakte een sprongetje toen ik de yogaweide ontdekte. Ik volgde m’n hart en deed een hele selfieshoot met yogaposes (handig man die zelfontspanner), in de volle zon. En ik ontspande in de hangmat.

Waar ik van tevoren allerlei gedachten had over een heel weekend in mijn eentje, ergens anders, voelde ik daarna vooral: yes, wat was dit fijn! Vertrouwen, liefde en moed.

Zoals Pippi zegt:

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!

Tuurlijk kun je dat, in je eentje op pad. Je moet het gewoon doen! In m’n agenda is het volgende weekend alweer geblokt. Me, myself and I. Dat is genoeg.

www.hofvantwello.nl voor het Blotevoetenpad
Ik sliep bij Shelter 36 – een aanrader!

Van top tot teen ondergedompeld

Deze week mocht ik voor het eerst les geven op een kinderdagverblijf. Jeetje wat was dat bijzonder, ik voel de *sprinkels* nog in mijn buik! Acht kindjes tussen de twee en vier jaar op een matje. Ze weten a11665393_1150208281661939_6601032774182707767_nl veel! We beginnen de les altijd met Ohm (sahita rechaka). Als de praatsteen rond gaat, vertellen ze honderduit over hun vakantieavonturen, dierentuinen, strand en thuis lekker spelen. Zo leren ze luisteren, delen en ontvangen. Ik uit altijd mijn dankbaarheid voor hun fijne verhalen.

Bij de zonnegroet vond een meisje dat dit gek was omdat ze de zon niet zag. Toen
ik haar vertelde dat ze zelf een zonnetje is, begon ze helemaal te stralen.

Met het boek ‘Van top tot teen’ van Eric Carle (ja, die van Rupsje Nooitgenoeg) deden we dieren na: gorilla’s, giraffen, poezen en… en zichzelf. Want ik ben ik. Ze mogen zichzelf zijn!

Het liedje ‘Het land van je ogen dicht’ is de vaste afsluiter van hun les. Ze liggen ontspannen op hun matje, met een knuffel in hun armen. We danken de knuffels dat ze bij ons wilden zijn, we bedanken elkaar en sluiten de les weer af met drie keer Ohm. Namasté.